Obzirom na velike otpore i probleme oko formiranja brigada, posebno na prostoru Like i dela Banije u septembru 1991. godine, organizujem sastanke najizraslijih rezervnih starešina i tadašnjih predstavnika vlasti u Gračacu i Vrhovinama, gde prisustvuje sadašnji predsednik RSK Milan Martić. Nakon ovih sastanaka dolazi do formiranja brigade u Gračacu, Udbini, Vrhovinama i Plaškom. Istog dana u poslepodnevnim časovima sa Milanom Martićem odlazim u Novi Grad u cilju rešenja nekih pitanja oko konačnog zauzimanja Kostajnice. Po povratku iz Novog Grada dolazi do našeg hapšenja u selu Otoci što vam je i poznato.

U januaru 1992. godine u Bihaću primam dužnost načelnika bezbednosti u 10.K u čijem se sastavu nalaze OG-6, 7 i 8. O radu službe i uslovima (unutrašnjim) pod kojim je radila te zadacima koje je sa policijom izvršavala, poznato je mojim pretpostavljenim, tadašnjim starešinama iz 10.K koji mogu dati tačnu ocenu u koliko im to sada odgovara.

Ceneći događaje, težište rada dajem na formiranju i jačanju 10. b VP koji je bio najrespektivnija snaga i koji je pored policijskih izvršavao i borbene zadatke. Pošto sam od ranije poznavao određene ljude iz SDS iz Bihaća, ovde se naša saradnja nastavlja. Veći broj starešina, posebno onih koji su došli iz okruženja je krajnje demoralisan i dezorjentiran, pojedini nezadovoljni činom i položajem, što se sve svodilo na krajnju pasivnost i odsutnost bilo kakve inicijative (čast izuzecima, među kojima je bio i, mislim da se zove, Kršić pukovnik, sada u 2.KK). U dogovoru sa OB, organizujem OB i pojedine starešine iz policije na organizovanom naoružavanju Srba u samom gradu. Ne sećam se ali mislim da je podeljeno oko 5000 komada raznog pešadijskog naoružanja. Za ovo naoružavanje izvor snabdevanja bila je pozadinska baza, na čijem se čelu nalazio pukovnik Škondrić. Obzirom da se otpočelo sa formiranjem jedinica, od nas se traži da se u tome neposredno angažuju starešine sa tih prostora. Tada razgovaram sa pojedincima sa tih prostora koji to odbijaju nalazeći razna opravdanja.

Početkom maja 1992. godine kontaktiram sa generalom Tolimirom, koji je bio u Kninu. Obzirom na neizvesnost i tok događaja, dogovaram se sa Tolimirom, a uz saglasnost komandanta korpusa, da deo sredstava i policijske opreme prebacimo u RSK, jer se planirala tamo formirati specijalna jedinica obzirom na stanje koje je nastupalo. Od 9 komada BOV (borbenih oklopnih vozila, op. a) M-84, 4 komada predajem 12.05.1992. godine generalu Tolimiru u Korenici. Za sva ova sredstva napisana je i sada postoji materijalna lista.

Dolaskom famoznog telegrama da se starešine i vojnici rođeni na teritoriju SRJ povlače (70% bataljona VP činili aktivni vojnici) starešinama se saopštava da koji su rođeni u SRJ idu u VJ (Vojsku Jugoslavije, op. a), iz BiH u RS (Republiku Srpsku, op. a), a VI palestinci iz RSK, možete ići sa korpusom u Niš ili gde želite.

Ja kao palestinac (već je tih dana dogovoreno) odlazim u Knin a ne bežim kako to neki sada tumače. Po odlasku upozoravam starešine koji ostaju da je potporučnik Kliko, muslimanski čovek, da o njemu strogo vode računa jer će sigurno pobeći muslimanima, što se nažalost i desilo jer je pobegao sa jednim BOV-om.

Tih dana i Vi (general Ratko Mladić, op. a) odlazite u RS, gde sa Vama odlazi i Tolimir, da bih ja bio raspoređen u Knin na funkciju koju je započeo radit Tolimir. 15.05.1992. godine odlazim u Beograd, gde se tih dana u Generalštabu susrećem sa Vama i Tolimirom. Tom prilikom tražili ste da dam svoju ocenu i mišljenje o pojedinim starešinama iz 10.K te stanju u Bihaću. Nakon toga doneli ste odluku o postavljenju komandanta 2. KK.

Oko 20.05. vraćam se u Knin, radi prijema dužnosti načelnika SDB kako je to planirano. Tih dana od bezbednosno obaveštajnih organa RS, komanda u Kninu dobija telegram (i sada ga posedujem) da sam ja iz 10.K pokrao sredstva (BOV-ove i opremu) i niz drugih insinuacija. Na telegram sam odgovorio generalu Tolimiru, ceneći da on sa istim nije upoznat, pošto njegovo ime stoji u potpisu, a on je bio prisutan primopredaji tih sredstava. Do sada nisam dobio odgovor. (...)

Tadašnja politička kretanja u Kninu, odnosno RSK, u odnosu na AVL u prvom redu, onemogućili su mi prijem dužnosti i uopšte rad, prelaskom vojske u miliciju, praktično dolazi do totalnog razbijanja vojne SB (službe bezbednosti, op. a), gde su prema meni otpočele političke igre i izmišljanja raznih insinuacija meni do tada nepoznatih, sa ciljem da napustim RSK što sam kasnije doznao.

U julu 1992. godine odlazim u VJ (Vojsku Jugoslavije, op. a) gdje zbog tadašnjih događaja u VJ takođe doživljavam niz neugodnosti, obzirom na cilj minimiziranja svega što je SB učinila.

Napadi na SVK i službu, nažalost i sada su od određenih političkih struktura i pojedinaca vrlo oštri i drski, kao i ranije primenjuju se oprobane metode, samo su izmenjeni neki nosioci i drugo je vreme. Među ostalim neprijatelje RSK rangiraju po sledećem: ostaci komunizma i JNA na teritoriju RSK, VJ, armija BiH i 5.K, vojska RH.

U RSK se vraćam 15.10.1993. godine, mada sam tražio dolazak u januaru te godine, što mi od strane tadašnjeg GŠ nije omogućeno. (...)